Andrzej Tadeusz Bałandynowicz

Andrzej Tadeusz Bałandynowicz urodził się 31 maja 1952 roku w Bydgoszczy. Jest wybitnym polskim prawnikiem, kryminologiem i penitencjarystą, profesorem nauk prawnych. Znany jest przede wszystkim jako twórca teorii wielopasmowej resocjalizacji, obejmującej teorię probacji, zhumanizowanego odwetu oraz inkluzyjnej readaptacji skazanych. Jego badania naukowe koncentrują się na filozofii prawa, penologii, socjologii, psychologii oraz pedagogice resocjalizacyjnej.

W latach 1970-1975 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł magistra prawa. W 1979 roku obronił doktorat, a w 1991 roku habilitację. W 1998 roku otrzymał tytuł profesora nauk prawnych z rąk prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Pełnił funkcje kierownicze w wielu uczelniach, m.in. w Uniwersytecie Warszawskim, Wyższej Szkole Gospodarowania Nieruchomościami w Warszawie, Uniwersytecie Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach, a obecnie pracuje w Akademii Wymiaru Sprawiedliwości, gdzie kieruje Katedrą Pedagogiki Pokoju i Probacji.

Od 1993 roku jest członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie. Działa społecznie, m.in. wspierał osoby pozbawione pracy w okresie stanu wojennego w ramach Prymasowskiego Komitetu Pomocy Bliźniemu. W 2001 roku wpisano go do Złotej Księgi Światowej Akademii Medycyny im. Alberta Schweitzera za działalność irenologiczną. Jest autorem licznych monografii, m.in. "Probacja: wychowanie do wolności", "Probacyjna sprawiedliwość karząca", "Pokój fundamentem człowieczeństwa".

Za swoje osiągnięcia otrzymał wiele odznaczeń, w tym Krzyż Oficerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.