Teodor Dydyński
Biografia
Teodor Dydyński urodził się 31 marca 1836 roku w Bydgoszczy, w zubożałej rodzinie szlacheckiej herbu Gozdawa. Był synem Maksymiliana, urzędnika sądowego, i Barbary z Doręgowskich. Jego bratem był Józef Dydyński.
Uczęszczał do szkoły powszechnej w Bydgoszczy oraz Gimnazjum w Trzemesznie, a następnie studiował historię, prawo i historię literatury na Uniwersytecie Wrocławskim (1856-1858), a także prawo na uniwersytetach w Berlinie (1858-1860) i Heidelbergu (1860-1864). Na ostatnim z nich uzyskał doktorat z prawa na podstawie pracy o rzymskich służebnościach.
Po habilitacji w Warszawie w 1865 roku został docentem w Katedrze Prawa Rzymskiego w Szkole Głównej Warszawskiej, a od 1869 roku, po przekształceniu jej w Uniwersytet Warszawski, kierował katedrą. W 1883 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Podczas I wojny światowej przebywał w Niemczech i Rosji, a do Warszawy wrócił w 1919 roku, już jako profesor honorowy.
Był aktywny naukowo: badał prawo rzymskie, historię agrarną Rzymu oraz działalność cesarza Hadriana. Odkrył cztery rękopisy instytucji justyniańskich w zbiorach polskich i przygotował ich wykaz w bibliotekach europejskich. Przetłumaczył też na język polski 'Instytucje Gajusza'. W latach 1913-1916 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.