Waleria Władysława Drygała
Biografia
Waleria Władysława Drygała, z domu Buckolt, urodziła się 29 lutego 1908 roku w Bydgoszczy. Była córką Bernarda, maszynisty kolejowego, i Stanisławy z Miklaszów. Po ukończeniu liceum handlowego pracowała w kancelariach adwokatów bydgoskich, a następnie jako stenotypistka w fabryce maszyn. W maju 1938 roku przeniosła się do Sosnowca, rodzinnego miasta swojego męża, gdzie zastał ją wybuch wojny.
W czasie okupacji, znając język niemiecki i pracę biurową, znalazła zatrudnienie w urzędach w Będzinie i Siewierzu. Podejrzana o udział w akcji sabotażowej, ukrywała się przez wiele miesięcy na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, a następnie wróciła do Bydgoszczy. Została skierowana do pracy fizycznej na bydgoskim lotnisku.
Po wyzwoleniu Bydgoszczy zgłosiła się do służby społecznej, a następnie podjęła pracę w bydgoskim oddziale „Polpressu”, skąd przeszła do Rozgłośni Pomorskiej Polskiego Radia. Równocześnie współpracowała z „Trybuną Pomorską”. W 1948 roku związała się z „Ilustrowanym Kurierem Polskim”, gdzie prowadziła dział depeszowy i zajmowała się publicystyką. Jej zainteresowania skupiały się na problemach regionu bydgoskiego oraz zbrodniach hitlerowskich popełnionych na mieszkańcach Pomorza.
Była entuzjastką i znawczynią miasta rodzinnego, aktywnie działając w Towarzystwie Miłośników Miasta Bydgoszczy, gdzie kierowała sekcją wydawniczą. W 1969 roku doprowadziła do wydania „Kalendarza Bydgoskiego”, który współredagowała i zasilała cennymi przyczynkami historycznymi. Wybrała również wspomnienia na konkurs i opracowała I tom „Opowieści bydgoskich” (1970), który ukazał się po jej śmierci.
Udzielała się w wielu organizacjach, m.in. w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich, Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich oraz Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Zmarła 4 października 1969 roku w Bydgoszczy i została pochowana na cmentarzu Nowofarnym.