Benedykt Dąbrowski
Biografia
Benedykt Dąbrowski urodził się 14 sierpnia 1920 roku w Bydgoszczy, w rodzinie kolejarskiej. Od 1932 roku uczył się w Gimnazjum Matematyczno-Fizycznym im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy, a następnie w Szkole Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich i Wyższej Szkole Pilotażu Myśliwskiego w Grudziądzu. W 1939 roku otrzymał przydział do 114 eskadry myśliwskiej.
Podczas kampanii wrześniowej 1 września 1939 roku zgłosił uszkodzenie niemieckiego bombowca, a 14 września został zestrzelony w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego, odnosząc rany. Wykonał 17 lotów bojowych i brał udział w 11 walkach powietrznych. Po wyjściu ze szpitala w 1941 roku pracował w warszawskiej fabryce silników lotniczych, a następnie wstąpił do Armii Krajowej, gdzie działał pod pseudonimem „Balbo”.
W listopadzie 1943 roku zorganizował konspiracyjną szkołę lotnictwa dla młodych ludzi. W styczniu 1945 roku dowodził oddziałem, który w ramach akcji „Alicja” opanował lotnisko w Bydgoszczy, przekazując je następnie Armii Czerwonej. Po wojnie zatrudnił się w PLL LOT jako pilot, a do 1948 roku był komendantem portu lotniczego na Okęciu.
W lipcu 1950 roku został aresztowany i skazany na 7 lat więzienia, które opuścił w 1955 roku. Po rehabilitacji w 1958 roku wrócił do pracy w PLL LOT. Zmarł na zawał serca 22 maja 1962 roku w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.