Maciej Bielawski

Maciej Bielawski urodził się 31 maja 1963 roku w Bydgoszczy. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, ale porzucił te studia, aby wstąpić do zakonu benedyktynów w Tyńcu. Tam został klerykiem w klasztornym seminarium duchownym, jednocześnie studiując teologię na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

W 1990 roku otrzymał tytuł magistra teologii, złożył śluby zakonne i przyjął święcenia kapłańskie. Następnie wyjechał do Włoch, gdzie w 1992 roku uzyskał licencjat z teologii w Kolegium św. Anzelma w Rzymie, a w 1997 roku obronił doktorat z teologii na Uniwersytecie Papieskim św. Tomasza z Akwinu w Rzymie.

W 1993 roku został birytualistą, pracując przy odbudowie struktur szkolnictwa Kościoła greckokatolickiego w Rumunii. W latach 1993-1999 pełnił funkcję wicerektora Papieskiego Kolegium Rumuńskiego w Rzymie. Od 1998 roku był profesorem i dyrektorem Instytutu Monastycznego w Kolegium św. Anzelma. W 2000 roku papież Jan Paweł II mianował go doradcą Papieskiej Kongregacji do spraw Kościołów Wschodnich.

W 2004 roku opuścił zakon benedyktynów i zrezygnował ze sprawowania funkcji kapłańskich, po czym zamieszkał w Weronie. Od tego czasu poświęcił się działalności pisarskiej, tłumaczeniowej i malarskiej, współpracując z wydawnictwami Homini i Fazi Editore. Jest autorem wielu publikacji z zakresu teologii, historii, patrologii, a także poświęconych Kościołom wschodnim, monastycyzmowi i ekumenizmowi. Publikował m.in. w miesięczniku „Znak”, „Proglasie”, „Terminusie”, „Vox Patrum”, „Coenobium” i „Studia Monastica”.